Το Ελληνικό Πολιτικό Σύστημα.

Τι καλείται να διαχειριστεί το ελληνικό πολιτικό σύστημα; 
Το οποίο κατά μια διαδεδομένη θεωρία... αντέχει. 
Με το ΠΑΣΟΚ κάτω από 20% και με την απειλή της διάσπασης να γίνεται όλο και πιο σαφής; 
Με τη Ν.Δ. χωρίς καμιά σχεδόν πιθανότητα αυτοδυναμίας. Με προοπτική διακυβέρνησης όλο και περισσότερο στηριζόμενη εκτός του πολιτικού συστήματος;
Με την Αριστερά να βλέπει το συμφέρο της στην Δεξιά τσέπη και να χωρίζεται σε Αριστερά-Αριστερότερα-Πιό Αριστερά;

Από τους ίδιους, που θεωρούν ότι το πολιτικό σύστημα αντέχει, διατυπώνεται και η θεωρία ότι το ίδιο αυτό σύστημα... απειλείται.
 Από τι; Από εκτροπή!

● Όχι όμως από την παραχώρηση όλων των επιπέδων άσκησης εξουσίας στη Γερμανία.

● Όχι από τον καθορισμό του χρόνου των εκλογών από τους διεθνείς τοκογλύφους και τους επιτηρητές τους.

● Όχι από την πλήρη εκχώρηση κάθε εκτελεστικής αρμοδιότητας στους υπαλλήλους των επιτηρητών.

Όλα τα ανωτέρω θεωρούνται φυσιολογικές συνέπειες της αδυναμίας ή ανικανότητας του... ανθεκτικού πολιτικού συστήματος να εφαρμόσει όλα όσα, κατά την ομολογία Παπαδήμου, θα ήταν αδύνατον να εφαρμοστούν σε ομαλές πολιτικές συνθήκες.

Όπως λοιπόν λέει και ο πολύς κύριος Σόιμπλε, ας παρατείνουμε τη διακυβέρνηση Παπαδήμου μέχρι το συνταγματικό όριο και ύστερα θα μπορούμε να επιστρέψουμε στην «ομαλή δημοκρατική διαδικασία». Δεν βάζω στοίχημα, αλλά προβλέπω ακόμη μια Τετραετεία.

Ποιοι λοιπόν απειλούν με εκτροπή; 
Τα εξτρεμιστικά άκρα της Δεξιάς και της Αριστεράς, τα οποία ενισχύονται! 
Σαν να λέμε δηλαδή η Ελληνική Δημοκρατία και το ελληνικό πολιτικό σύστημα απειλούνται από τη Χρυσή Αυγή και τους αναρχικούς; 
Αλλά ούτε η πλήρης παράδοση της χώρας στους διεθνείς δανειστές, ούτε η γενική πτώχευση του ελληνικού λαού, ούτε η έκπτωση της δημοκρατίας σε ανέκδοτο αποτελεί εκτροπή.
Αντιθέτως όλα αυτά είναι όροι απαράβατοι της«σωτηρίας».

Πάντοτε η επίκληση των «άκρων» λειτούργησε ωςφόβητρο για να συγκρατείται η μεγάλη μάζα πειθαρχημένη. Ιδίως σε περιόδους επίφοβες για ανεξέλεγκτες αντιδράσεις της κατά τεκμήριο συντηρητικής και φιλήσυχης «μεσαίας τάξης» και των φτωχών που δεν βλέπουν κανένα μέλλον. Αυτός είναι και τώρα ο πραγματικός φόβος των αγγέλων της «εκτροπής», οι οποίοι την επικαλούνται ακριβώς την ώρα που την προάγουν.
 Φθηνά και πολυκαιρισμένα κόλπα...