Έσπασαν τα νεύρα μου και πονάει η ψυχή μου να σε ακούω ακόμα να μου λες το ίδιο «ποίημα», ότι πρέπει να βγούμε στους δρόμους, να διαμαρτυρηθούμε και να φωνάξουμε, να συγκρουστούμε, σαν καλοί σύγχρονοι σκλάβοι για τα αυτονόητα…
Ο θυμός, η επιθετικότητα, τα παράπονα, οι γκρίνιες και η κλάψα για την απώλεια των ατομικών κεκτημένων δεν είναι δείγματα πραγματικής και ουσιαστικής επαναστατικότητας, είναι ίσως δείγματα μιας συσσωρευμένης ενέργειας που πηγάζει από το βίωμα της αδικίας και ζητά απεγνωσμένα εκτόνωση…τίποτε άλλο.
Αν θες πραγματική επανάσταση πρέπει να τολμήσεις να αμφισβητήσεις πρώτα από όλα τον ίδιο σου τον εαυτό, να ξαναδείς όλους τους ανόητους διαχωρισμούς που ακόμα κουβαλάς, τις ιδεολογικές σου παραδόσεις, τις προκαταλήψεις και τα μικρά σου «θέλω»…
Πως είναι δυνατόν να ακολουθείς σημαίες και να μιλάς για επανάσταση?
Προφανώς η «επανάσταση» σου δεν ενδιαφέρεται για όλους…ή θέλεις όλοι να συνταχτούν κάτω από τη δική σου σημαία…ξεχνώντας ότι Όλοι οι άνθρωποι έχουνε τις ίδιες βασικές ανάγκες.
Όταν παίζεις σε ένα παιχνίδι που κάποιοι χάνουν και κάποιοι κερδίζουν επανάσταση δεν είναι το να αλλάξουν οι ρόλοι, επανάσταση είναι να εγκαταλείψεις για πάντα το παιχνίδι αυτό γιατί είναι άδικο και άχρηστο……και στη θέση του να δημιουργήσεις ένα τέτοιο μοντέλο που δεν θα αφήνει περιθώρια να επαναληφθεί παρόμοιο παιχνίδι…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου